Technical information

1395/08/12 09:41

مقایسه روش های مختلف اجرای فیبر در یک پروژه نظارت پیرامونی

 

 

 

 

 

 

در اجرای پروژه هایی که برای نظارت پیرامونی تحت شبکه در یک فضای بزرگ مثل پادگان ها و مناطق نظامی و یا پالایشگاه ها و مناطق صنعتی انجام می شود نکته مهم این است که به دلیل قطعی کابل در مسیر دوربین ها نباید از مدار خارج شوند. در صورتی که یک کابل فیبرنوری قطع شود بتوان از طریق کابل دیگر مجددا ارتباط را برقرار کرد. به عنوان مثال فرض کنید در یک فضای پیرامونی 12 منطقه یا زون وجود دارد که هر کدام از زون ها حداقل 400 متر فاصله دارند و در هر منطقه حداقل یک دوربین تحت شبکه وجود دارد. برای اجرای این پروژه بر بستر فیبر نوری روش های مختلفی وجود دارد  که توسط پیمانکاران انجام میشود.  می خواهیم در اینجا سه روش را بررسی کنیم:

روش اول: روش ستاره ای قرینه

در این روش یک کابل 24 کر خاکی سینگل مود  به متراژ کل محوطه و با تلرانس حدودی 200 متر مازاد در نظر گرفته میشود. اگر اتاق مانیتورینگ یا اتاق سرور را مبدا در نظر بگیریم، کابل 24 کر از اتاق سرور به  سمت راست انداخته شده و  از زون 1 به زون 2 و ... تا زون 6 ادامه پیدا میکند. در هر زون  4 کر کمر گیری شده و در پچ پنل آن محل فیوژن میشود. ادامه  کابل 24 کر از سمت چپ زون های 12 تا 7 را به همین ترتیب  پوشش می دهد.

به عبارت دیگر مثل این است که دو کابل 24 کر را یکی از سمت راست برای کاور کردن زونهای سمت راست و دیگری را از سمت چپ برای کاور کردن زونهای سمت چپ استفاده میکنیم.  در هر منطقه یا زون 4 کر را به روش کمرگیری یا Mid span access جدا سازی کرده و در پچ پنل محل به پیگتیلها فیوژن می کنیم.  این مدل روش کمرگیری Mid Span Access  را در مقاله ای دیگر به روش تصویری توضیح خواهیم داد.

دلیلی که میگوییم 4 کر در هر زون به این خاطر است که دو کر آن برای ارسال و دریافت استفاده شود و دو کر دیگر به صورت Spare باقی بماند که در صورت خرابی و قطعی یک کر بتوان از کر دیگر استفاده کرد.

عیبی که این روش دارد  این است که در این روش در صورتی که یک کابل مثلا کابل سمت راست به هر دلیلی قطع شود و همه تارهای آن بشکند،  دوربین های متصل به آن کابل از دسترس خارج می شوند. در این مدل با توجه با اینکه تعداد زونها در هر مسیر به 6 تا کاهش پیدا کرده، میتوان از روش کات و ترانزیت هم برای اسپلایسینگ استفاده کرد. فرق روش کات و ترانزیت در این است که دیگر نیازی به مفصل نیست و پس از کات کردن کابل را داخل پچ پنل برده و  تعداد کری که آن زون نیاز دارد را پیگتیل کرد و مابقی کر ها را مجدد به ادامه کابل فیوژن کرد. چون کات و ترانزیت وصل و پینه کابل را افزایش میدهد پس بهتر است تعداد زونهایی که در سر راه آن وجود دارد بیشتر از 8 تا نشود. در روش کات و ترانزیت تعداد فیوژنها مثلا برای همین پروژه 216 عدد خواهد شد نسبت به روش کمرگیری حدود 2.5 برابر است. اما چون مفصل حذف شده است در نهایت به صرفه تر است.

24+24+20+16+12+8+4= 108

108*2=216

 

 

همانطور که در شکل زیر مشاهده میکنید کابل زرد رنگ و صورتی رنگ در واقع یک مدل کابل 24 کر خاکی سینگل مود هستند ولی برای واضح تر شدن شکل ا ز دو رنگ استفاده کرده ایم. کابل صورتی برای سمت راست اتاق مانیتورینگ و زونهای 1 تا 6، کابل زرد رنگ برای سمت چپ اتاق و زونهای 12 تا 7 می باشند.

همچنین ملاحظه می فرمایید که در هر منطقه داخل پچ پنل یک سوئیچ پی او ایی صنعتی 4 پورت IPE4600-DSFP هم در نظر گرفته ایم که می تواند تا 4  دوربین تحت شبکه را پوشش دهد. در صورتی که فقط یک یا دو دوربین در هر منطقه وجود داشته باشد می توان از سوییچ پی او ایی صنعتی 2   پورت  IPE2400-DSFP استفاده کرد. اگر هم تعداد دوربینها بیشتر از 4 عدد باشد می توان از سوییچ صنعتی IPE81000-DSFP استفاده کرد که دارای 8 پورت پی او ایی می باشد.

 

روش دوم: روش ستاره ای رینگ

در این روش که رینگ نام دارد کابل 24 کر از سمت راست ابتدای مسیر که اتاق مانیتورینگ است شروع شده و تا انتهای مسیر که همان اتاق مانیتورینگ است پایان میابد (درست مانند یک رینگ). در هر زون دو کر به روش کمرگیری Mid span access پیاده سازی میگردد. این دو کر که از تیوب بیرون میاید بعد از کات شدن تبدیل به 4 تار میشود که هر 4 تار باید توسط مفصل به یک کابل 4 کر فیوژن شده و به داخل پچ پنل رفته و پیگتیل گردد. در واقع 2 کر که از کابل ورود و 2 کر از کابل خروج در همان منطقه که مجموعا 4 کر میشود. دلیل اینکه دو کر از کابل خروجی را نیز پیگتیل می کنیم این است که بتوانیم از آن به عنوان Spare استفاده کنیم. اگر دو کر اول دچار مشکل شود، دو کر دوم که در مسیر برگشت کابل است می تواند به راحتی جایگزین شده و مشکل برطرف گردد.

مزیت این روش  این است که اگر به هر دلیلی کابل از یک سمت این رینگ قطع شود مسیر ریداندانت و یا جایگزین در آن سوی دیگر رینگ وجود خواهد داشت.

در صورتی که نیاز باشد تعداد کرهای بیشتری در هر زون پیاده سازی شود، مسلما به جای کابل 24 کر باید از کابل 48 کر استفاده شود.

همانطور که در شکل هم مشاهده میفرمایید در هر منطقه داخل پچ پنل یک سوئیچ پی او ایی صنعتی 4 پورتIPE4600-DSFP  هم در نظر گرفته ایم که می تواند تا 4  دوربین تحت شبکه را پوشش دهد. در صورتی که فقط یک یا دو دوربین در هر منطقه وجود داشته باشد می توان از سوییچ پی او ایی صنعتی 2   پورتIPE2400-DSFP   استفاده کرد. اگر هم تعداد دوربینها بیشتر از 4 عدد باشد می توان از سوییچ صنعتی  استفاده کرد که دارای8 پورت پی او ایی می باشد مانند سوییچ IPE81000-DSFP . همه این سوییچ ها دارای دو پورتSFP  هم هستند.  نکته ای که این سوئیچ ها دارند این است که از توپولوژی Chain پشتیبانی میکنند. از این قابلیت می توان استفاده کرد و با روش دیگر نیز اسپلایسینگ را انجام داد که در روش بعد مطالعه می فرمایید

  

روش سوم: روش Chain یا زنجیره ای

این روش فقط برای زمانی میتواند استفاده شود که شما از همین سوییچ های صنعتی IPE4600-DSFP   و یا سوئیچ های PE890-FDG و یا PE16160-FDG و یا PE24240-FDG استفاده کنید. به دلیل اینکه این سوئیچ ها همانطور که می دانید دارای دو پورت SFP هستند و  از توپولوژی Chain پشتیبانی می کنند. مسلما اگر بخواهید از مدیا کانورتر معمولی استفاده کنید این روش پاسخگوی شما نخواهد بود.

در این روش یک کابل 12 کر و یا حتی 4 کر نیز کافی خواهد بود. یک کابل 4 کر از سمت راست اتاق مانیتورینگ شروع شده  و تا انتهای مسیر مجددا به اتاق مانیتورینگ بر میگردد. در هر زون کابل 4 کر کاملا  کات میشود و هم 4 کر ورودی و هم 4 کر خروجی در آن منطقه حتی بدون نیاز به مفصل داخل پچ پنل پیگتیل می گردند. در واقع در هر زون 8 کر فیوژن شده داریم.  همین روند در تمامی زونها تکرار میگردد.  همانند روش دوم که کابل فیبر نوری( به صورت رینگ)  سرتاسر مسیر را پوشش داده است.

اما برای اتصال به سوییچها، دو کر اول از چهار کر کابل ورودی را در نظر میگیریم و به SFP اول سوئیچ وصل میکنیم. از SFP دوم مجدد به ادامه کابل و به همان دو کر از کابل خروجی وصل می کنیم. مثل این است که هر سوئیچ نقش یک حلقه زنجیر را برای کابل قطع شده ایفا میکند. به عبارت دیگر مثل این است که 12 سوییچ صنعتی مثل زنجیر و فقط با دو کر که به داخل سوییچ وارد و مجدد خارج میشود  به هم وصل شده اند. 2 کر از 4 کر دیگر به عنوان Spare در نظر گرفته شده است.

مزیت این روش این است که تنها از دو کر استفاده شده است و تعداد فیوژنها هم کاهش می یابد و نیازی به کمرگیری هم نیست و کار بسیار سریعتر انجام میشود. به دلیل اینکه از کابل 4 کر استفاده شده قیمت کابل هم کاهش میباد.

اما عیب این روش آن است که فقط میتوانید از تجهیزاتی به عنوان مدیا کانورتر و یا Transmitter میتوانید استفاده کنید که این نوع توپولوژی را ساپورت کنند.  مثلا اگر شما بخواهید در این محیط پیرامونی سیگنال تلفن را انتقال دهید، به دلیل اینکه هر زون باید کر مجزا به اتاق سرور داشته باشد (مدل ستاره ای) ، امکان انتقال تلفن وجود نخواهد داشت. مگر آنکه از VoIP استفاده کنید.

 

همه این روش ها درست است. اما هنر یک پیمانکار این است که بتواند با توجه به درخواست کارفرما و میزان هزینه و با توجه به تجهیزاتی که در اختیار دارد بهترین پیشنهاد و طرح را ارائه دهد.

شرکت سپیتام دارنده انواع تجهیزات ارتباطی فیبر نوری میتواند در تصمیم گیری به شما کمک کند. البته به شرطی که مشتری دائمی ما باشید!

نظرات

نظر شما
نام :
پست الکترونیکی :
وب سایت :
متن :

تصویر :

برچسب ها :